Kledinginzameling 22 mei 2012
lees meer....
Calcutta 5 - 2012
Beste allemaal
Aan al het goede komt een einde, en zo ook aan mijn werkzaamheden als vrijwilligster in India. In ieder geval voor dit jaar.
Enerzijds heb ik het gevoel dat ik hier al weken ben. Anderzijds is de tijd omgevlogen en te kort geweest voor allerlei zaken die ik nog had willen doen.In ieder geval heb ik de periode dat ik hier was voor 200 % benut. De laatste dagen heb ik nog mooie dingen kunnen doen en beleven.
Het bezoek aan de stone-brick fields was zeer de moeite waard, ofschoon we er bijna 3 uur over gedaan hebben om door het drukke verkeer heen te komen. De sloppenwijken onderweg waren talloos.Gelukkig weten ze niet beter, maar het staat in zo'n schril contrast met onze wereld.
Terug naar het maken van de bakstenen;
vanaf 's morgens vroeg werken hele gezinnen, inclusief de kinderen, op de velden waar bakstenen worden gemaakt van klei. Deze stenen worden vervolgens gebakken.
Het door mij gesteunde project (dankzij jullie sponsorgeld) zorgt ervoor dat de kinderen van 11.00 - 14.00u. van het veld worden gehaald om onderwijs te volgen. Ze zitten in de buitenlucht met groepjes bij elkaar en krijgen les in Hindi door de daarvoor speciaal opgeleide leerkrachten. Fantastisch om te zien. De kinderen kregen allemaal een leitje voor zich om te schrijven. De grotere kinderen schreven ook op papier. Ze waren er trots op om hun kennis te laten horen en zien. Er werd veel voorgedragen en gezongen. Veel moeders sloegen dit gebeuren gade. Ze gaven aan dat hun kinderen nu al slimmer zijn dan zijzelf.
Het bezoek aan Tittikahr het lepracentrum was weer buitengewoon indrukwekkend.
Dit centrum is in 1958 opgezet door mr. Teresa en wordt voortgezet door de broeders van de Missionairies of Charity. In die tijd werden leprapatienten buitengesloten van de maatschappij. Mr. Teresa heeft ze in een commune gezet waardoor ze een menswaardig bestaan kunnen hebben. Tittakahr is een soort van dorp waar deze mensen met elkaar leven en werken. Met name dat laatste heeft ze hun gevoel van eigenwaarde terug gegeven. Op het terrein zijn immers werkplaatsen geschapen; honderden weefgetouwen waar de sari"s van de zusters worden geweven, lakens, handdoeken enz.
Een werkplaats waar proteses worden gemaakt voor amputaties. Een werkplaats waar het eten voor alle dorpbewoners wordt verzorgd. Tuinen waar groenten worden verbouwd. Deze mensen kunnen op deze manier in hun eigen levensonderhoud voorzien.
Er is een ziekenhuisafdeling voor mannen en vrouwen op het terrein. In dit ziekenhuis liggen de laprapatienten die het ergst getroffen zijn.
Gelukkig is er henden ten dage goede medicatie die levenslang genomen moet worden om het proces niet verder te laten gaan.
Ik heb een donatie gegeven voor het maken van proteses, medicatie en scholing voor de kinderen van de lepra-patienten.
Ik heb Joan nog een donatie gegeven waardoor 1 of meerdere operaties mogelijk zijn. In overleg met de specialist van het ziekenhuis wordt gekeken wat het meest urgent is; 2 kinderen met een hartafwijking, een kind met zeer ernstige brandwonden, 7 jongetjes (4-12jaar) uit eenzelfde dorp waarvan hun geslachtsdeel helemaal vergroeid is. Joan houdt me op de hoogte over de gemaakte keuze.
Voor het kindertehuis Sishu Bhavan heb ik nog een hele doos zachte geur-schoonmaakdoekjes gekocht en melkpoeder.
De zuster van het sterfhuis heeft me nog de gekochte stofjes voor de bed-kleding laten zien, de rekening van de medicatie en het bestelde gaas voor het nieuwe Kallighat.
De centjes zijn nu ook echt op. Ik ben helemaal blut.
De laatste 2 werkdagen stonden in het teken van afscheid nemen. Vreselijk! Ik heb nogmaals alle mensen van de diverse projecten bezocht om afscheid te nemen. Vandaag waren beide werkplekken aan de beurt. De zusters en massies (Indiase vrouwen) waren zo ontzettend hartelijk. Ze zeggen dat ik volgend jaar beslist weer terug moet komen. Dus...es God bleef.
Het afscheid van de mensen in het sterfhuis en de kinderen is en blijft moeilijk. Ik hou me altijd voor dat ik een jaar later weer terugga om de emoties enigszins te verzachten.
Vanavond een laatste bezoek gebracht aan het Moederhuis, het graf van mr. Teresa, en de avondgebeden van de zusters bijgewoond. Een laatste kaarsje opgestoken voor iedereen die mijn werk een warm hart toedraagt en/of gesponsord heeft. Naast mijn werkzaamheden als vrijwilligster heb ik hierdoor weer veel extra dingen kunnen doen die het leven van deze mensen wat aangenamer maakt.
Ieder eurootje is op de plek gekomen waar nodig. Dat geeft een zeer voldaan gevoel. De zusters hebben me op het hart gedrukt om iedereen namens hun te bedanken. Dus bij deze.
Het was wederom een enerverende, mooie en bijzondere ervaring om in Calcutta te mogen zijn. Mijn werkzaamheden hier zijn eigenlijk zo doodgewoon gewoon maar brengen zoveel meer dan ieder ander werk. Hier sta ik zo ontzettend dicht bij de mensen en de kleine dingen van de dag waardoor "kleinigheden" heel GROOTS worden. Alles wat gedaan en aangepakt wordt gebeurt vanuit het hart.
Dit in schrille tegenstelling tot onze maatschappij waar het denken, beredeneren, motiveren, verantwoorden enz.... een grote rol speelt.
Ik vraag me dan ook regelmatig af waar "armoede" voor staat. Veel mensen hier zijn maatschappelijk gezien heel arm maar in hun hart heel erg rijk. Het is dan ook een voorrecht om dit ieder jaar te mogen ervaren en te delen. Met dank aan alle mensen in Calcutta die me deze wijze levensles gegeven hebben.
Met dank aan jullie allemaal!
Morgenvroeg staat mijn terugreis naar Nederland gepland. Dit is dus mijn laatste reisverslag.
Lieve groeten van Margriet
Calcutta 4 - 2012
Beste allemaal
De dagen razen voorbij. Inmiddels is mijn 2de werkweek ingegaan. Dat betekent dat ook het einde van mijn reis in het verschiet ligt. Omdat mijn dagen zo propvol zitten heb ik het gevoel dat ik al veel langer van huis ben.
Met mij gaat het verder goed.
Mijn lichaam is redelijk gewend aan de enorme hitte. Als ik de mensen om me heen hierover hoor klagen ben ik schijnbaar enorm actief, ofschoon op een lager pitje dan in Nederland.
Mijn werkzaamheden voorlopen spoedig.
In Kalligat (huis voor zieken en stervenden) zijn deze week weer 2 mensen overleden en in Premdan, het huis dat onder een dak zit, ook.
De patienten die enigszins kunnen zitten worden door ons dagelijks in een rolstoel gezet. Ik maak dan (om beurten) een ommetje met ze. Ze komen anders nooit buiten. Voor een vrouw waarvan een arm en beide benen geamputeerd zijn pluk ik iedere dag een bloemetje dat een lekkere geur heeft. Het is onvoorstelbaar te zien hoezeer ze hiervan geniet. Ze spreekt nooit, maar het bloemetje komt niet onder haar neus vandaan. Haar uitzonderlijke glimlich laat ze nu dagelijks zien. Hier doen we het voor, toch?
Na mijn werkzaamheden vandaag ben ik in alle haast met de metro naar Kalligat gereden omdat ik met zr. Glenda inkopen zou doen voor het sterfhuis.
De ambulance van de Missionairies of Charity stond al klaar voor de deur. We hadden ons juist gesetteld, de chauffeur draaide de parkeerplaats af, en toen...... ging de telefoon. De ambulance was met spoed nodig in Premdan. Er moest iemand dringend naar het ziekenhuis worden vervoerd. Dat gaat uiteraard altijd voor. Maar desondanks was ik wel teleurgesteld. Het was immers de enige mogelijkheid om deze week samen te gaan shoppen. De zuster was ook zichtbaar teleurgesteld.
Teruggekomen in het huis heb ik het volgende voorstel van de zuster aangenomen; Ze bestelt medicijnen, zoekt zelf stof uit voor nieuwe bedkleding voor de patienten, en bestelt een soort van "gaas" dat voor alle ruiten wordt geplaatst tegen de muskieten. De ramen hebben immers geen glas. Er zitten alleen maar spijlen voor die indringers buiten houden. Uiteraard wordt dat gaas gezet als de verbouwing klaar is. De zuster overlegt met mij een dezer dagen de rekening nadat de spullen besteld/gekocht zijn zodat ik kan zien dat het inderdaad aan het huis besteed wordt. Indien mogelijk krijg ik de stofjes nog te zien. Hier heb ik vrede mee. Het sponsorgeld wordt ook hier rechtstreeks besteed waar nodig.
Een half uur later zit ik alweer in een propvolle metro. Ik besluit om die middag dan toch naar het kindertehuis te gaan. Vanwege het shoppen zou het werken aldaar op die dag vervallen.
In Sishu Bhavan, het kindertehuis, hebben we al 2 dagen problemen met de ventilatoren die ervoor zorgen dat het enigszins uit te houden is voor de kids en mensen die er werken. De hitte is onverdraagzaam. De kindjes huilen en jammeren voortdurend, willen niet eten en spelen. Alles is teveel. Er is vandaag weer iemand komen kijken die het euvel, naar ik hoop, spoedig gaat oplossen.
Het kindje met het waterhoofd baart me veel zorgen. Een dikke kwab op haar hoofd staat zowat op springen. Hij is helemaal gevuld met vocht ( water of bloed?) dat er 2x per maand wordt uitgehaald. Haar hele achterhoofd zit vol wondjes en vandaag zat die kleine ook nog helemaal onder de uitslag. Het is zo'n zielig kindje. Alle mensen die het huis bezoeken zijn helemaal in chock bij het zien van dit kleine mannetje.Er vloeien bij menigeen tranen.
De zuster vertelde me dat zijn moeder hem met 1 maand heeft afgegeven in het ziekenhuis. Ze is verdwenen en nooit meer komen opdagen.
Verder gaat het in het huis zijn gangetje.
Er zijn opvallend weinig vrijwilligers op dit moment. Wellicht omdat het deze tijd van het jaar te heet is. De meeste vrijwilligers zijn op dit moment de Japanners. Ik hoop ooit in 7 jaar tijd 1 keer een Nederlandse vrijwilligster ontmoet.
De brillen en pennen heb ik weer afgegeven bij de gehandicapte man die op de stoep van de straat woont. Hier heeft hij zijn winkeltje tegen de muur. De brillen hangen weer netjes op aan een gepannen stuk touw. Het is mooi om te zien hoe de voorbijgangers de brillen staan te passen.
In het moederhuis heb ik al enkele malen kaarsjes aangestoken voor alle mensen die mijn goede doelen gesponsord hebben en/of me een warm hart toedragen. Ook voor mensen met persoonlijke intenties.
Op zaterdagavond ben ik uitgenodigd bij Joan, de vrouw uit Nieuw Zeeland. Was erg gezellig. Voor het eerst weer een kop koffie gedronken. Heerlijk!
Woensdag ga ik kijken naar het maken van bakstenen buiten de stad en het gevestigde schooltje waarvoor ik ook geld gegeven heb. Donderdag bezoek ik met enkele andere vrijwilligers nog mijn laatste sponsoradres nl. het lepracentrum. Maar hierover zal ik in mijn laatste verslag schrijven.
Veel lieve groetjes,
Margriet
Calcutta 3 - 2012
De tijd vliegt. Inmiddels zit de eerste week al erop.
Met mij gaat het verder prima. Ik heb de afgelopen dagen weer mooie ervaringen opgedaan die ik graag met jullie wil delen.
Afgelopen woensdag stond het uitstapje met een 15-tal kinderen van Sishu-Bhavan gepland.
Ze werden begeleid door 4 zusters, 3 massies (Indiase vrouwen) en 6 vrijwilligsters waaronder ikzelf.
De achtergebleven kinderen komen helaas niet in aanmerking voor dit soort uitstapjes vanwege hun handicap/beperkingen. Heel triest. Dit zou ik ze allemaal zo graag gunnen.
Rond half 10 werd de bus van de Missionairies of Charity ingeladen. De kinderen die beseften dat we een dagje op stap gingen waren door het dolle heen. Onder luid gejuich en gezwaai namen we afscheid van het huis.
Nadat we ons geinstalleerd hadden in het waterpark gingen alle kinderen te water. Ik heb nog nooit zoveel enthousiasme en plezier gezien. Wij als vrijwilligsters waren allen ontroerd. Zo'n uitstapje is voor deze kinderen een unicum. Dit komt maar heel sporadisch voor.
We hebben de hele dag genoten van de blijdschap op de gezichtjes. En ik heb ook vreselijk genoten van het enthousiasme van de zusters. Ze waren even zuster af toen ze met hun sari's het water inliepen. Geweldig!
De kinderen zijn verwend met limonade, chips, een ijsje en een lekkere lunch tussen de middag (picknick). Het was in een woord; FANTASTISCH! Omdat de vrijwilligers was opgevallen dat ik steeds de beurs trok heb ik uitgelegd dat vele mensen uit Nederland gesponsord hebben. Dit werd zeer gewaardeerd. Op de terugweg hebben ze in de bus een bedankliedje gezongen voor mij maar zeker ook voor alle sponsors in Nederland. Dankzij jullie konden we deze kinderen een buitengewoon bijzondere dag laten beleven. Dank jullie wel. Moe, maar zeer voldaan keerden we rond 17.00uur terug in Sishu Bhavan.
Vanwege het feit dat de kinderen vrijwel niet communiceren is het onmogelijk om erop terug te komen. Maar in hun koppies leeft deze ervaring zeker voort.
Op donderdag was mijn (enige) vrije dag. Die zit dan ook propvol gepland. Ik heb alle instanties bezocht die ik ieder jaar sponsor. Het weerzien was overal overweldigend en de dank aan jullie bijzonder groot. Iedere keer wordt me op het hart gedrukt om die lieve mensen uit Nederland te bedanken voor hun gulle giften. Ik sluit me hier helemaal bij aan.
Waar gaat het sponsorgeld zoal naar toe?
- New Light, de instantie die kinderen opvangt waarvan de moeder besmet is HIV/Aids. Het sponsorgeld wordt ingezet voor scholing, eten, kleding. Het is een fantastisch opgezet project voor 250 kinderen.
- Loretta Day School, de school die straatkinderen opvangt op het dak van de school. Ze worden de Rainbow-children genoemd. Het sponsorgeld wordt ingezet voor scholing en eten. Een geweldig project voor zo'n 300 straatkinderen.
- Loretta Day School, de school die nog veel meer projecten heeft voor minderbedeelden. Zo heb ik het brick-stone field project gesponsord. Op dit veld, zo'n 1,5u. van Calcutta vandaan, worden bakstenen gemaakt door gezinnen inclusief de kinderen. Kinderarbeid is hier immers heel gewoon. Het is ontzettend zwaar werk in de gloeiende zon.
De Loretta day school heeft op zo'n werkterrein (in de openlucht) gezorgd voor scholing voor deze kinderen. Gedurende 3 uur per dag worden ze hier onderricht door speciaal opgeleide leerkrachten.
Waarschijnlijk krijg ik deze week de mogelijkheid om met een medewerker naar dit project te gaan kijken.
- Calcutta Rescue geleid door dr. Bobby. Ook een fantastisch project. CR geeft medische zorg aan mensen uit de slumbs. Ze zijn ook gestart met straatprojecten en speciale projecten voor lepra-patienten. Ik heb gesponsord voor het kopen van medicatie.
- Kalligat; het sterfhuis waar ik 's ochtends werk. Ik heb de hoofdzuster zr. Glenda ontmoet toen ik een bezoek bracht aan het "oude" huis dat gerestaureerd wordt in Kalligat. Een mooi weerzien. Er is nog heel veel werk te doen ofschoon het huis 14 augustus klaar moet zijn. Dan bestaat Kalligat immers 60 jaar en willen de zusters het jubileum vieren in het opgeknapte gebouw.
Van het sponsorgeld ga ik deze week inkopen doen met zr. Glenda.
Mijn werk gaat verder voorspoedig.
Vanacht is helaas een hele jonge vrouw uit Kalligat gestoren. Ze was er zeer slecht aan toe. Ondanks alle inspanningen is ze moeten gaan. Vanochtend is alweer een nieuwe vrouw binnengebracht.
In het kindertehuis gaat het allemaal z'n gang. Ook deze kinderen lijden door de hitte. Zo zielig. Het zijn zulke stumperds. We doen er alles aan om dit enigszins te verzachten.
Ik mail weer over een 3-tal dagen.
Veel lieve groetjes van Margriet
Calcutta 2 - 2012
Beste allemaal
hier een 2de bericht vanuit een heet maar buitengewoon fascinerend Calcutta.
Met mij gaat alles prima. Ik voel me goed, gezond en ben blij om weer hier te mogen zijn.
Uiteraard gaat een weerzien met India gepaard met opstartperikelen. Om een idee te geven; dikke voeten vol blaren i.v.m. de extreme hitte, muggenbulten, vermoeidheid door het slechte slapen ( geluid van de ventilator op de kamer) en het werken met deze warmte en vochtigheid, een onbeschrijflijke dorst die lijkt niet bevredigd te kunnen worden..................
Het is fantastisch om de zusters weer terug te zien. Er hebben vanaf vorig jaar geen wisselingen plaats gevonden. Ik ken hen en zij herkennen mij ook. Ook veel Indiase vrouwen die in de huizen werken herkennen me. Echt leuk.
Dan is er ook nog Joan uit N.Zeeland die al 20 jaar in Calcutta woont. Joan brengt zieke mensen/kinderen van het platteland naar de stad als ze een levensbedrijgende ziekte hebben. Ik heb in voorgaande jaren al enkele malen een financiele bijdrage geleverd voor de operatie van een aantal kinderen. Wellicht dit jaar weer?
In de ochtend werk in in Kalligat, het huis voor ernstig zieken en stervenden. Net als vorig jaar zijn de patienten ondergebracht in Premdan (voor bejaarden en zieken) omdat het huis in Kalligat gerestaureerd wordt. Het is nog steeds niet klaar.
Er liggen slechts 10 mensen op de vrouwenafdeling waarvan er 4 slecht aan toe zijn. Ik probeer bij te springen waar ik kan ofschoon hier vaak verpleegkundige hulp nodig is. Desondanks kan ik nog genoeg betekenen voor ze. Het zijn zo'n stumperds. Mensen die de dood in de ogen kijken. Ze zijn vel over been, zeer ernstig ziek, maar hebben iedere dag een smile op hun gezicht.
Behalve 1 dame. Ze slaat ons te pas en te onpas, ondanks alle goede bedoelingen.
Helaas is 1 maand geleden de lieve Shefali overleden. Een vrouw die ik gedurende de voorgaande jaren steeds verzorgd heb. Ze woonde al 10 jaar in Kalligat. Ik had zo gehoopt haar nog te zien ofschoon ze vorig jaar al sterk achteruit was gegaan.
Vandaag is er weer een zwerver vanaf het station naar het sterfhuis gebracht. In zeer slechte toestand. Direct worden alle zeilen bijgezet om zo iemand erdoor te slepen. Hier kun je echt van naastenliefde spreken.
De omgeving van Premdan is schrijnend. Ofschoon ik al zoveel van de wereld heb mogen zien slaat India alles. Het huis waar ik werk is omgeven door slobbenwijken waar ik iedere dag doorheen loop. Dit is India op en top!
Wat hebben wij een geluk dat we op de juiste plek in de wereld geboren zijn.
Morgen ga ik iets fantastisch doen. Ik heb tegende hoofdzuster gezegd
Het werk in het kindertehuis verloopt prima. Ook hier bekruipt me af en toe het gevoel dat deze kinderen opgroeien in een omgeving die zo onrieel is. Een wereld tussen zusters, massies (Indiase vrouwen) en vrijwilligsters. Morgen gaan we iets fantastisch doen! Ik heb tegen de hoofdzuster gezegd dat ik weer geld uit Nederland heb meegekregen. Is het mogelijk om eens een uitstapje te maken met de licht gehandicapte kinderen? En warempel......de zuster heeft een uitstapje geregeld naar Water World. Ik kijk er echt naar uit. Morgen (woensdag) gaat het gebeuren. De eerste actie dankzij jullie financiele giften. Dank jullie wel allemaal!
Vanochtend was het feest in het moederhuis. Er waren 3 zusters die hun zilveren jubileum vierden; 25 jaar zuster bij de Missionairies of Charity. De novisten (zusters in opleiding) hebben op de binnenplaats van het huis gezongen en zelfs gedanst. Heel erg mooi. De balkons die uitkomen op de binnenplaats stonden vol met alle zusters in hun wit-blauwe sari's. Een prachtig gezicht.
Ik ga afsluiten want het wordt tijd voor een hapje eten. Dit doe ik aan de straat in een van de vele weg-restaurantjes die ik inmiddels ken.
Het is ongelooflijk maar waar, de regen valt inmiddels met bakken uit de hemel. Dit kon ook niet uitblijven na die extreme hitte. Ben benieuwd of het enigszins zal afkoelen.
Indien alles voorspoedig verloopt mail ik over een 3-tal dagen weer.
Veel lieve groetjes van Margriet
Calcutta 1 - 2012
Ik wil jullie bij deze laten weten dat ik vanochtend vroeg gearriveerd ben ik Calcutta. Na een lange en saaie reis, zeker in je uppie, heb ik mijn intrek weer genomen in het Capital guesthouse waar ik de laatste jaren steeds heb vertoefd.
De naam klinkt veelbelovend maar het is armoed troef. Hier pas je je wat dat betreft gelijk aan het straatbeeld aan.
Het is prima zo. Met mij is tot dusverre alles oke.
Ik heb zelfs de middag alweer gewerkt. Vanochtend eerst gesetteld en de Indiase sferen opgesnoven. Eigenlijk lijkt het net of ik niet ben weg geweest. Er is vrijwel niets veranderd. Alles is heel vertrouwd; de enorme hitte vandaag van rond de 40 graden C, de stank, de rotzooi op straat, de bedelaars, de vele eetkraampjes en " restaurantjes", de ratten in de goot, de toeterende auto's, de riksja's, de koeien en geiten in het straatbeeld enz.......Uiteraard ook het Moederhuis met de graftombe van moeder Teresa heb ik bezocht.
Vanmiddag ben ik begonnen op mijn bekende werkadres Sishu Bhavan, het kindertehuis voor gehandicapte weeskinderen. De meeste kindjes van vorig jaar (en jaren ervoor) zijn er nog. Fantastisch om ze zo te zien opgroeien. Hun lichaampjes zijn echter geheel buiten proporties wat betreft hun leeftijd.
Ik was bijzonder blij toen ik Kushi, een van mijn "lievelingskindjes" nog in levende lijve aantrof. Het ging immers vorig jaar, toen ik India verliet, heel slecht met haar gezondheid. Ik had nooit gedacht dat ze het zou redden. Maar toch. Desondanks is en blijft het een kindje van de dag. Erg geschrokken ben ik van een baby die binnen is gebracht met een enorm waterhoofd. Een hoofd met vreemde vormen en rare plekken. Het is schrijnend om dit kindje te zien vechten tegen de dood. Het ziet er niet best uit. De doktoren durven een operatie niet aan omdat ze te zwak is en medisch gezien zeer complex.
Vandaag kwam een " rijk" gezin het kindertehuis binnen. Ze hadden hun jarige dochtertje bij zich die alle kindjes in het huis kwam trakteren omdat het kind 3 jaar was geworden. Is dat niet fantastisch?
Allemaal lekkernijen t/m feesthoedjes toe. Echter alleen de kinderen met een lichte handicap kunnen dan smullen. De anderen hebben problemen met hun slikreflex waardoor ze alleen maar vloeibaar voedsel (en dan ook nog met veel pijn en moeite) kunnen eten.
Het is hartverwarmend dat er mensen zijn die op deze manier de minderbedeelden bijstaan.
Morgen begin ik ook weer te werken in Kalligat, het huis voor de ernstig zieken en stervenden. Helaas zijn ze nog niet terug op hun " oude plek" Het sterfhuis wordt gerenoveerd en is, zoals ik al verwachtte, nog niet klaar. Ze worden net als vorig jaar opgevangen in Premdan, een huis waar ook bejaarden zitten. Ik ga morgenvroeg ook naar de mis van de zusters. Altijd heel bijzonder.
Ik hoop dat ik jullie enigszins op de hoogte heb kunnen stellen van mijn eerste dag hier in India. Het voelt alsof ik al een week hier ben.
Je doet immers zoveel indrukken op op 1 dag.
Als alles meezit mail ik over 3 dagen weer.
Lieve groetjes van Margriet
vrijwilligerswerk in Calcutta
Hallo allemaal !
Nog maar een paar dagen en dan staat mijn geplande reis naar India alweer voor de deur. Velen van jullie hebben gevraagd om mijn vertrek kenbaar te maken.
Dus…..bij deze !
Op vrijdag 20 april vertrek ik voor de 7de keer naar Calcutta waar ik weer vrijwilligerswerk ga doen in de huizen van moeder Teresa.
Hoogstwaarschijnlijk zal ik in de ochtend weer gaan werken in Sishu Bhavan, het weeshuis voor gehandicapte kinderen, en in de middag in Kalligat, het huis voor ernstig zieken en stervenden.
Daarnaast zal ik me weer inzetten voor diverse projecten zoals het straatkinderen-project Naibon Shibo, New Light, the Rainbow-school en Calcutta Rescue.
Zoals jullie weten besteed ik de verkregen financiële giften altijd weer aan spullen die op dát moment in de huizen nodig zijn. Die koop ik dan samen met de zusters in.
Ook de genoemde projecten kunnen alléén bestaan door sponsoring en financiële giften. Vandaar dat ik ieder jaar weer ontzettend blij ben met mensen zoals jullie die mijn vrijwilligerswerk een warm hart toedragen en mij zowel mentaal als financieel ondersteunen.
Er zijn een aantal mensen die reeds op eigen initiatief persoonlijke acties hebben ondernomen waarvan ze mij de financiële opbrengst hebben doen toekomen. Fantastisch ! Nogmaals hartelijk dank hiervoor !
Ook bedankt voor de vele brillen en andere spullen die ik heb gekregen. Het zal proppen worden, maar alles gaat mee !
Bedankt voor al jullie support, op welke manier dan ook.
Uiteraard hou ik jullie weer graag op de hoogte van mijn ervaringen aldaar.
In tegenstelling tot andere jaren stuur ik echter mijn reisverslagen niet rechtstreeks maar kunnen jullie inloggen op de website van mijn school of van duikclub Pandora.
www.bsdelemborgh.nl
www.pandora-brunssum.com
Indien niets tegen zit zal ik om de 3 dagen een bericht plaatsen.
Mijn terugreis staat gepland op zaterdag 5 mei.
Veel liefs en groetjes van Margriet.
Kleuterkunst
Na de carnaval zijn we met een nieuw thema gestart namelijk: KUNST!
De kinderen mochten allemaal een kunstvoorwerp meenemen naar school.
Hier mochten de kinderen over vertellen, wat is het, waarom vind jij dat mooi, hoe ziet het eruit, waar is het van gemaakt enz.
Ook werd een woordspin gemaakt: wat is kunst?
Al pratende merk je dat kinderen al best veel weten.
We hebben liedjes gezongen, versjes geleerd en ook allerlei werkjes gemaakt.
De kinderen werden geïnspireerd door Mondriaan, Hundertwasser, zelfportretten maken zoals Vincent van Gogh bijv.
Er werd geknutseld, gekleid, geschilderd, kettingen of armbanden van knoopjes gemaakt en nog veel meer.
De kinderen waren heel erg gemotiveerd en hadden er duidelijk lol in.
Leuk was ook, dat we in die periode met de kinderen naar het "domein" konden gaan om ook daar kunst te bewonderen en zelf
aan de slag mochten gaan.
Op donderdag 29 maart hadden we als afsluiting een tentoonstelling. Alle pappa's, mamma's, opa's, oma's, de kinderen van onze andere groepen en allen die geïnteresseerd waren, konden naar de gemaakte Kunst van onze kleine kunstenaars komen kijken.
Wat een overweldigende opkomst en wat een enthousiasme.
Het museum werd officieel geopend door de kleuters.
Ze hadden een dansje geleerd op een heus Portugees liedje; dit werd door alle kinderen meegedanst! Geweldig!
Ja....... want ook dansen is kunst daar hadden ze in de klas over gesproken.
Om toch nog even in de sfeer te blijven kunt U naar de gemaakte foto's kijken.
Wij kijken allemaal terug op een heel leuk project waar de kinderen vol overgave en veel plezier aan hebben gewerkt.
kijk hier naar de foto's.....
Juf Thecla
Paasontbijt
klik hier voor een foto-impressie.
Vormsel
Op 26 mei zullen de vormelingen tijdens een plechtige eucharistieviering het sacrament van het H. Vormsel ontvangen.De viering begint om 19.00 uur.
Pastoor Otto zal tijdens de wekelijkse godsdienstles de vormelingen hierop voorbereiden.
